Après la fête, il nous est resté beaucoup de nourriture sur les bras betekent 'na het feest bleven we met heel veel eten zitten'.
De uitdrukking gaat terug op het beeld van iets letterlijk in je armen dragen. Als je iets sur les bras hebt, draag je er als het ware de verantwoordelijkheid voor. Het is lastig om het weer kwijt te raken.
volgende keer:
trekken we aan ons hoofd...
Het schijnt heilzaam te zijn om te praten met je planten...
- Ik ga jullie de mop vertellen van de bisschop en de twee...
- Die kennen we al!!!
volgende keer:
stropen we de mouwen op...
'Ik denk eraan mijn eitjes te laten invriezen'
volgende keer:
gaan we met planten praten...
On a vite fait de se tromper
('Je kunt je al snel vergissen'.)
On a vite fait de perdre patience.
('Voor je het weet, verlies je je geduld.')
Er zit een soort waarschuwing in deze idiomatische uitdrukking: iets kan zo snel gaan dat je er gewoon geen erg in hebt.
volgende keer:
denken we aan de (vruchtbare) toekomst...
In troebel water kun je niet zien wat er zich op de bodem bevindt en daardoor is het een natuurlijke metafoor geworden voor onduidelijkheid, intriges, gevaar of dubieuze zaken.
De uitdrukking wordt ook gecombineerd met andere werkwoorden zoals pêcher ('vissen') en (re)plonger ('duiken').
volgende keer:
doen we even snel...
Als een auto zich stabiel weet te houden op een hobbelige weg of in barre weersomstandigheden, zeggen we dat hij een goede wegligging heeft. In het Frans kun je zeggen dat hij tient bien la route of a une bonne tenue de route.
Figuurlijk kan de uitdrukking gebruikt worden in de betekenissen 'standhouden, deugen, steekhouden, overtuigend of logisch zijn, kloppen' of 'houdbaar zijn'.
Ton explication ne tient pas la route ('Je uitleg houdt geen steek / je verklaring klopt niet'). Son projet tient la route ('Haar plan is degelijk / Zijn plan houdt stand').
volgende keer:
proberen we ons ook stabiel te houden in het water...
... en dat is niet van gisteren. De zin komt uit de Ballade des femmes de Paris van de middeleeuwse schrijver François Villon (1431-...). Kennelijk waren de Parijse dames in de vijftiende eeuw al niet op hun mondje gevallen. Het woord bec dat eigenlijk 'snavel' betekent, kan al heel lang staan voor 'mond, praatvermogen' of 'tong'. Ook in het Nederlands kunnen we zeggen dat iemand zijn snavel of zijn bek moet houden. Maar dat doen de Parijse dames dus duidelijk niet. En dat geldt misschien voor alle Europese hoofdsteden...
volgende keer:
hebben we een goede wegligging...